Zoek een artikel

Atopische dermatitis (AD) onderscheiden van andere huidziekten kan moeilijk zijn. Niet alleen zijn er een aantal dermatosen die AD kunnen nabootsen, er zijn er ook verschillende die simultaan met AD kunnen voorkomen of het verloop ervan bemoeilijken. In dit artikel worden verschillende differentiële diagnoses besproken, echter geen enkele hiervan komt zo frequent voor als AD. Leeftijd bij aanvang, aanwezigheid van jeuk, distributie en morfologie van de huidletsels en begeleidende symptomen zijn de sleutels tot een correcte diagnose. Angio-oedeem (AO) wordt gedefinieerd als een lokale zwelling van de diepe dermis of de subcutane/submucosale weefsels. Binnen de differentiële diagnose van AO kunnen twee klinische situaties heel misleidend zijn:
1. Een veralgemeend oedeem dat zich presenteert met opstoten en remissies, of zich op een specifieke voorkeursplaats intenser presenteert
2. Een permanent, gelokaliseerd oedeem dat subtiel fluctueert

De diagnose eczeem wordt doorgaans gesteld op basis van de typische klinische letsels. Toch is het in de praktijk vaak moeilijk om een onderscheid te maken tussen verschillende soorten eczeem. In de differentiële diagnose van eczeem, meer bepaald atopische dermatitis en allergisch contacteczeem, hebben bloedtesten op dit moment geen meerwaarde in de dagelijkse praktijk. Er verschijnen in de wetenschappelijke literatuur steeds meer publicaties waarin de rol van verschillende biomarkers in de diagnostiek van eczeem wordt onderzocht. In de uitwerking van voedselallergie is de waarde van specifiek IgE al voldoende aangetoond. Ook de basofielenactivatietest heeft een toegevoegde waarde. Voor urticaria wordt momenteel in de richtlijnen aangeraden om bloedonderzoeken te beperken. Een recente review identificeerde tien biomarkers die nuttig zouden zijn in de diagnostiek van chronische spontane urticaria maar verder onderzoek is noodzakelijk om de bruikbaarheid van deze biomarkers te verduidelijken.

Klinische vraag: Welke therapie is effectiever in de behandeling van scabiës bij patiënten in de leeftijd van 12-60 jaar: eenmalig ivermectine 200 μg/kg oraal of eenmalig permetrinecrème 5% lokaal?
Methode: Er werd een systematische literatuursearch in Medline, Embase en Cochrane gedaan. Titel, abstract en full text werden gescreend. Relevante artikelen werden kritisch beoordeeld. Relatief risico (RR), absolute risicoreductie (ARR) en 95% betrouwbaarheidsinterval (BI) werden berekend met behulp van een online calculator.
Resultaten: Acht artikelen werden geïncludeerd voor analyse van de resultaten. De RR en ARR lagen respectievelijk tussen 1,26 en 1000 en tussen -0,01 en -0,43.
Conclusie: Gebaseerd op de geïncludeerde studies, blijkt eenmalige behandeling met ivermectine 200 μg/kg oraal significant minder effectief dan eenmalig permetrinecrème 5% lokaal. Daarom adviseren wij eenmalig permetrinecrème 5% als voorkeursbehandeling.

A 36-year-old man presented with a mass on the left side of his forehead, caused by an epithelioid haemangioma of the superficial temporal artery. Excision of the tumour resulted in a severe pulsatile bleeding.

Door verbeterd management van cystic fibrosis (CF) zullen patiënten vaker vragen om behandeling van benigne aandoeningen zoals acne. Anti-inflammatoire therapie is bij hen niet wenselijk vanwege het mogelijk induceren van resistentie. Een 23-jarige mannelijke CF-patiënt met acne met littekenvorming werd effectief behandeld met isotretinoïne. Er werden geen ernstige bijwerkingen of kwalijke effecten op longfunctie geobjectiveerd. Verder wordt in de literatuur zelfs een gunstig effect van isotretinoïne op longfunctie bij CF-patiënten beschreven.