Zoek een artikel

Een zestienjarig meisje werd verwezen naar de polikliniek Dermatologie in verband met sinds zeven jaar bestaande zwellingen van de PIP-gewrichten van de vingers. Op basis van het klinisch beeld en histopathologisch onderzoek stelden wij de diagnose pachydermodactylie (PDD). PDD is een zeldzame goedaardige vorm van juveniele digitale fibromatose waarbij asymptomatische zwellingen optreden rondom de PIP-gewrichten. PDD kan ten onrechte in verband gebracht worden met een reumatische aandoening. Gezien het benigne karakter heeft een expectatief beleid meestal de voorkeur.

Dit artikel beschrijft een casus van een patiënt met rickettsiose. Rickettsiosen worden vaak opgelopen tijdens reizen in warme endemische gebieden door insectenbeten. Infectie met een rickettsiabacterie kan leiden tot een scala aan symptomen, waaronder het specifieke tache noir. Onbehandeld, kan rickettsiose leiden tot multipel orgaanfalen of zelfs overlijden. Daarom is het noodzakelijk bij verdenking van een rickettsiose direct te starten met een antibioticum, bij voorkeur doxycycline, zonder afwachting van resultaten van aanvullend onderzoek.

Doel: Nagaan in hoeverre de landelijke dermatologische richtlijnen voldoen aan internationaal geaccepteerde kwaliteitscriteria.
Methode: Van de 20 Nederlandse dermatologische richtlijnen die tussen 2010 en 2016 zijn gepubliceerd, is de methodologische kwaliteit beoordeeld met het AGREE II-instrument.
Dit instrument bestaat uit 23 items, die zijn verdeeld over 6 domeinen; ‘onderwerp en doel’, ‘betrokkenheid van belanghebbenden’, ‘methodologie’, ‘helderheid en presentatie’, ‘toepassing’ en ‘onafhankelijkheid van de opstellers’. Gestandaardiseerde domeinscores werden berekend volgens de AGREE II-handleiding.
Resultaten: De kwaliteit van de beoordeelde Nederlandse dermatologische richtlijnen is gemiddeld genomen goed te noemen. De richtlijnen scoorden goed (score > 60%) tot zeer goed (score > 80%) op de domeinen ‘onderwerp en doel’, ‘betrokkenheid van belanghebbenden’, ‘methodologie’ en ‘helderheid en presentatie’. De domeinen ‘toepassing’ en ‘onafhankelijkheid van de opstellers’ haalden echter minder hoge scores.
Conclusie: De huidige Nederlandse dermatologische richtlijnen voldoen over het algemeen aan de geldende internationale kwaliteitscriteria, maar kunnen op vooral de onderdelen toepasbaarheid en onafhankelijkheid van de opstellers worden verbeterd. Mogelijke verbeterpunten worden besproken.

Er zijn meerdere apps beschikbaar die claimen huidkanker in een vroeg stadium te kunnen opsporen. Verschillende studies bij patiënten lieten voornamelijk negatieve resultaten zien. De SkinVision app (SVA) biedt de mogelijkheid om via een geautomatiseerde analyse een foto van een laesie te laten beoordelen in laag, gemiddeld of hoog risico voor huidkanker. Wij wilden weten of de rating van de SVA betrouwbaar is in een setting zoals die door de firma is bedoeld: bij personen die zelf hun plek uitkiezen zonder tussenkomst van een zorgverlener. Bezoekers van de Huidkankerdag 2017 konden in vier academische centra maximaal twee voor hun verdachte plekken aanwijzen die door de app werden geanalyseerd. Aansluitend werden dezelfde plekken door een dermatoloog, die geen kennis had van de app-rating, beoordeeld. In de studie werden 125 bezoekers met 199 laesies geïncludeerd. In 90 gevallen (45%) lukte de analyse door de app niet, waarvan negen basaalcelcarcinomen, vier atypische naevi en een lentigo maligna. Bij 30 (67%) van de hoogrisico- en bij 21 (70%) met een gemiddeldrisicorating door de app stelde de dermatoloog de diagnose benigne naevus of verruca seborrhoica.
De interobserverovereenkomst tussen app-rating en de rating door dermatologen was zeer laag (gewogen kappa = 0,016; 95%-CI -0,083-0,115; p = 0,737), vergelijkbaar met de uitkomst van een kansspel. Het is dringend gewenst dat er regelgeving komt voor apps die beloftes doen om de gezondheid te verbeteren zodat de consument en zorgverleners weten welke apps betrouwbaar zijn.