Zoek een artikel

Het merkelcelcarcinoom (MCC) is een agressieve, neuroendocriene tumor van de huid. De incidentie is flink gestegen in de afgelopen decennia, er worden nu jaarlijks 150-200 nieuwe diagnoses gesteld in Nederland. Het MCC kan zich op vele manieren presenteren, maar vaak wordt er een pijnloze, paars-rode en snelgroeiende nodule gevonden. De diagnose wordt gesteld middels een histologisch biopt. Behandeling voor gelokaliseerd MCC bestaat uit chirurgische resectie, aangevuld met radiotherapie voor tumoren van >1cm. Een schildwachtklierprocedure wordt verricht ter stadiëring. Locoregionaal uitgezaaid MCC wordt behandeld met excisie van de laesie, en macroscopische lymfekliermetastasen met een lymfeklierdissectie gevolgd door radiotherapie. Voor afstandsmetastasen heeft immuuntherapie in de vorm van avelumab tegenwoordig de voorkeur boven chemotherapie. De 5-jaars overleving is 51% voor stadium I/II, 35% voor stadium III en 14% voor stadium IV. In 2022 is er een nieuwe Europese richtlijn uitgekomen, in dit artikel geven we een synopsis van deze richtlijn.

Mohs micrografische chirurgie is een zeer waardevolle chirurgische techniek voor maligne huidtumoren met een eerder onvoorspelbaar, discontinu of invasief groeipatroon op cosmetisch en/of functioneel belangrijke locaties zoals het gelaat. Met de Mohs techniek kan een hoger genezingspercentage bekomen worden en tegelijkertijd gezond weefsel gespaard blijven. Om deze toepassing optimaal te kunnen inzetten, dienen zowel de tumor karakteristieken als patiëntgebonden factoren in acht genomen te worden door de behandelend arts. De techniek kent zijn meest uitgebreide toepassing bij de nietgepigmenteerde huidtumoren, het basocellulair (BCC) en spinocellulair (SCC) carcinoom, waar een duidelijk voordeel werd aangetoond ten opzichte van de standaard excisie. Gezien de aantallen van deze cutane tumoren nog zullen blijven stijgen, zal het belang van strikte selectiecriteria om de Mohs micrografische chirurgische techniek optimaal te laten renderen nog in gewicht toenemen.

Een jonge vrouw kwam op raadpleging vanwege een urticariële huideruptie die telkens na enkele minuten zonblootstelling ontstond op de aan zonlicht blootgestelde huid. Naar aanleiding van de suggestieve anamnese en klinische foto’s werden lichttesten verricht die de diagnose solaire urticaria bevestigden. Solaire urticaria is een zeldzame aandoening waarvan de pathogenese niet volledig is gekend. Enkele gevallen werden beschreven waarbij medicatie mogelijk geassocieerd is aan het ontstaan van solaire urticaria. Bij deze casus lijkt solaire urticaria mogelijk gelinkt aan terbinafine die onnodig werd opgestart omwille van een klinisch vermoeden van onychomycose, zonder dat dit aan de hand van nagelonderzoek werd bevestigd. Deze casus benadrukt het belang van een nauwkeurig klinisch onderzoek en nagelonderzoek alvorens terbinafine op te starten. Ondanks dat terbinafine doorgaans goed wordt verdragen, kan het in uitzonderlijke gevallen zeer hinderlijke nevenwerkingen hebben met een grote impact op de levenskwaliteit van de patiënt.

Een vierjarig meisje met recente diagnose van varicella werd verwezen door de huisarts omwille van het verschijnen van purpurische letsels. Klinisch zagen we een opvallende purpurische halo rondom de zich indrogende varicellaletsels bij een niet ziek, speels meisje. Er waren ook enkele ecchymosen verspreid op het lichaam en kleine intra-orale petechiën. Differentiaal diagnostisch werd gedacht aan een hemorraghische varicella of een stollingsprobleem. Een algemeen bloedonderzoek toonde een geïsoleerde diepe trombocytopenie zonder anamnestische aanknopingspunten. De diagnose van een varicella-geïnduceerde immuun trombocytopenie (ITP) werd gesteld. Het meisje werd opgenomen voor een behandeling met intraveneuze immuunglobulines met snelle opklaring van het beeld.