Een bijzondere vorm van vitiligo

Artikel in PDF

Een 24-jarige vrouw bezocht de afdeling Dermatologie in verband met een sinds zes maanden bestaande gedepigmenteerde laesie met een erythemateuze rand op haar rechtermamma. De huidafwijking was in de afgelopen maanden toegenomen in grootte. Sinds enkele weken was er eenzelfde soort laesie ontstaan op haar linkermamma. De laesies waren niet jeukend noch schilferend. De huisarts had reeds getracht de laesies te behandelen met ketoconazolcrème, in verband met diens verdenking op een dermatomycose, echter zonder effect. Bij speciële anamnese bleek zij al jaren bekend te zijn met vitiligo. Daarnaast was zij atopisch belast. Patiënte gebruikte geen medicijnen. Zij voelde zich verder gezond.

Onderzoek

Lichamelijk onderzoek
Bij lichamelijk onderzoek werd op de rechtermamma een gedepigmenteerde macula met een scherp begrensde, erythemateuze, licht verheven rand gezien (figuur). Op de linkermamma was eenzelfde soort laesie zichtbaar, met een kleinere omvang. Er was geen sprake van randschilfering en er werden geen krabeffecten geobserveerd. Verder waren er verspreid over het gehele lichaam, met name axillair en op de handen, gedepigmenteerde maculae zichtbaar. De differentiële diagnose omvatte vitiligo, granuloma annulare, sarcoïdose, mycosis fungoides en erythema annulare centrifugum.

Aanvullend onderzoek

Aanvullend onderzoek werd verricht met een 3 mm stansbiopt van de mediale zijde van de erythemateuze rand van de laesie op de rechtermamma. Histopathologie toonde een oppervlakkige chronische dermatose/dermatitis met minimale lichenoïde kenmerken, zonder specifieke kenmerken. Er waren geen aanwijzingen voor bovengenoemde diagnosen.

Behandeling

Met deze gegevens werd de diagnose inflammatoire vitiligo gesteld. Patiënte werd topicaal behandeld met clobetasolpropionaat 0,5 mg/g zalf (Dermovate®) tweemaal daags. De erythemateuze randen waren na ongeveer vier weken volledig verdwenen. Verdere behandeling van de resterende depigmentaties vond plaats met UV-B-lichttherapie, vanwege de uitgebreidheid van de laesies.

Bespreking

Inflammatoire vitiligo is een vorm van vitiligo vulgaris die zich manifesteert als gedepigmenteerde maculae omgeven door een verheven, erythemateuze rand. [1,2] Deze uitingsvorm komt in minder dan 5% van alle gevallen voor, wat het een zeldzame variant van vitiligo maakt. [3] Uit deze casus blijkt dat kortdurende, topicale behandeling met clobetasolpropionaatzalf effectief is. Eenzelfde resultaat kan ook bereikt worden met een ander soort klasse IV-corticosteroïd. [2-4] Aanvullend onderzoek met een biopt bij deze vorm van vitiligo is altijd raadzaam, gezien de klinische gelijkenissen met mycosis fungoides (MF), de meest voorkomende vorm van het cutaan T-cellymfoom. [3,4]

Na complete remissie van de erythemateuze randen kan gestart worden met de reguliere behandeling van vitiligo vulgaris. De meest gebruikte therapieën hiervoor zijn topicale behandeling met corticosteroïden klasse III-IV of calcineurineremmers (pimecrolimus of tacrolimus) en UV-B-lichttherapie.[5]

Literatuur

1. Sugita K, Izu K, Tokura Y. Vitiligo with inflammatory raised borders, associated with atopic dermatitis. Clin Exp Dermatol 2006;31(1):80-2.
2. Trikha R, McCowan N, Brodell R. Marginal vitiligo: an unusual depigmenting disorder. Dermatol Online J 2014;21(3).
3. Soro LA, Gust AJ, Purcell SM. Inflammatory vitiligo versus hypopigmented mycosis fungoides in a 58-year-old Indian female. Indian Dermatol Online J 2013;4(4):321-5.

4. Petit T, Cribier B, Bagot M, Wechsler J. Inflammatory vitiligo-like macules that simulate hypopigmented mycosis fungoides. Eur J Dermatol 2003;13(4):410-2.

5. Ezzedine K, Eleftheriadou V, Whitton M, van Geel N. Vitiligo. Lancet (London, England). 2015;386(9988):74-84.

Correspondentieadres
Maren Buntinx
E-mail: marenbuntinx@hotmail.com